Father’s Letter

Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή              Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Εάν υπάρχει μια αλήθεια στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι ευαγγελικές αλήθειες, η αλήθεια αυτή θα ήταν η ανάσταση του Χριστού.

Και ακόμη, εάν υπάρχει μια πραγματικότητα στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι καινοδιαθηκικές πραγματικότητες, η πραγματικότητα αυτή θα ήταν η ανάσταση του Χριστού.

Μόνο στην ανάσταση του Χριστού εξηγούνται όλα τα θαύματά Του, όλες οι αλήθειες Του, όλα τα λόγια Του, όλα τα γεγονότα της Καινής Διαθήκης.

Μέχρι την ανάστασή Του, ο Κύριος δίδασκε για την αιώνια ζωή, αλλά με την ανάστασή Του, έδειξε ότι ο Ίδιος όντως είναι η αιώνια ζωή.

Μέχρι την ανάστασή Του, δίδασκε για την ανάσταση των νεκρών, αλλά με την ανάστασή Του, έδειξε ότι ο Ίδιος είναι πράγματι η ανάσταση των νεκρών.

Μέχρι την ανάστασαή Του, δίδασκε ότι η πίστη σ ’Αυτόν μεταφέρει εκ του θανάτου εις την ζωήν, αλλά με την ανάστασή Του, έδειξε ότι ο Ίδιος νίκησε τον θάνατο και έτσι εξασφάλισε στους θανατωμένους ανθρώπους τη μετάβαση εκ του θανάτου στην ανάσταση.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος έγινε θνητός και πεπερασμένος∙ με την ανάσταση του Θεανθρώπου, γίνεται αθάνατος και αιώνιος.

Σ΄αυτό δε ακριβώς έγκειται η δύναμη και το κράτος και η παντοδυναμία της, του Χριστού αναστάσεως. Και για αυτό χωρίς την ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε καν ο Χριστιανισμός.

Μεταξὐ των θαυμάτων, η ανάσταση του Κυρίου είναι το μεγαλύτερο θαύμα. Όλα τα άλλα θαύματα πηγάζουν από αυτό και συνοψίζονται σ’αυτό.

Απ΄αυτό πηγάζουν η πίστη και η αγάπη και η ελπίδα και η προσευχή και η θεοσέβεια. Αυτό είναι εκείνο το οποίο καμία άλλη θρησκεία δεν έχει∙ αυτό είναι εκείνο το οποίο ανυψώνει τον Κύριο υπεράνω όλων των ανθρώπων και των θεών.

Αυτό είναι εκείνο, το οποίο κατά τρόπο μοναδικό και αναμφισβήτητο, δείχνει και αποδεικνύει ότι ο Ιησούς Χριστός, είναι ο μόνος αληθινός Θεός και Κύριος σε όλους τους ορατούς και αόρατους κόσμους.

Το ότι ο άνθρωπος πιστεύει αληθινά στον Αναστάντα Κύριο, το αποδεικνύει με το να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και των παθών και εάν μεν αγωνίζεται, πρέπει να γνωρίζει ότι αγωνίζεται για την αθανασία και την αιώνια ζωή. Εάν όμως δεν αγωνίζεται, τότε μάταιη η πίστη του!

Διότι, εάν η πίστη του ανθρώπου δεν είναι αγώνας για την αθανασία και την αιωνιότητα, τότε τι είναι; Εάν με την πίστη στον Χριστό, δεν φθάνει κανείς στην αθανασία και την επί του θανάτου νίκη, τότε προς τι η πίστη μας;

Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τούτο σημαίνει ότι η αμαρτία και ο θάνατος δεν έχουν νικηθεί. Εάν δε, δεν έχουν αυτά τα δύο νικηθεί, τότε γιατί να πιστεύει κανείς στον Χριστό;

Εκείνος όμως ο οποίος με την πίστη στον Αναστάντα Χριστό, αγωνίζεται εναντίον κάθε αμαρτίας του, αυτός ενισχύει σιγά σιγά μέσα του την αίσθηση ότι ο Κύριος πραγματικά αναστήθηκε, άμβλυνε το κέντρο του θανάτου, νίκησε τον θάνατο σε όλα τα μέτωπα της μάχης.

Χωρίς την ανάσταση, δεν υπάρχει ούτε στον ουρανό ούτε κάτω από τον ουρανό τίποτε πιο παράλογο από τον κόσμο αυτό, ούτε μεγαλύτερη απελπισία από τη ζωή αυτή, δίχως αθανασία.

Σ΄όλους τους κόσμους δεν υπάρχει περισσότερο δυστυχισμένη ύπαρξη από τον άνθρωπο, που δεν πιστεύει στην ανάσταση των νεκρών.

Γι΄αυτό, για την ανθρώπινη ύπαρξη, ο Αναστημένος Κύριος, είναι τα «πάντα εν πάσιν» σ’όλους τους κόσμους, ό,τι το Ωραίο, το Καλό, το Αληθινό, το Προσφιλές, το Χαρμόσυνο, το Θείο, το Σοφό, το Αιώνιο.

Αυτός είναι όλη η Αγάπη μας, όλη η Αλήθεια μας, όλη η Χαρά μας, όλο το Αγαθό μας, όλη η Ζωή μας, η Αιωνία Ζωή σε όλες τις αιωνιότητες και απεραντοσύνες.

Σάββατο 20 Ιουλίου

Μνήμη του ενδόξου Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου (9οςπ.Χ. αι.)

Φορούσε μηλωτή (δέρμα προβάτου). Έλαβε την προσωνυμία «Ζηλωτής». Άσκησε δριμύτατο έλεγχο στον ασεβή βασιλέα Αχαάβ και στη γυναίκα του Ιεζάβελ, προαναγγέλλοντας σ’αυτούς τριετή ανομβρία.

 Ύστερα αποχώρησε σε ερημική κοιλάδα, κοντά στο χείμαρρο Χορράθ, όπου τρεφόταν με τροφή που του προσκόμιζαν κοράκια. Στα Σαρεφτά πλήθυνε το ελάχιστο αλεύρι και λάδι της φτωχής χήρας που τον φιλοξένησε στο σπίτι της και ανέστησε με την προσευχή του το πεθαμένο παιδί της. 

Μετά τη λήξη της ανομβρίας, κάλεσε στο όρος Κάρμηλο, τον βασιλέα Αχαάβ και τους ιερείς του Βάαλ και τους καταντρόπιασε, κατεβάζοντας με την προσευχή του φωτιά από τον ουρανό. 

Διωγμένος και πάλι από την Ιεζάβελ, κατέφυγε στο όρος Σινά (Χωρήβ), όπου εμφανίστηκε σ’αυτόν ο Θεός «ἑν οράματι» και του έδωσε εντολή να επιστρέψει στο βασίλειο του Ισραήλ και να χρίσει τον Ελισσαίο προφήτη. 

Προανάγγειλε τον θάνατο του Αχαάβ και την καταστροφή του οίκου του. Έχρισε διάδοχο δικό του, τον Ελισσαίο, και διέσχισε τον Ιορδάνη, χωρίζοντας τα νερά του στα δυο με τη μηλωτή του. Ενώ συνομιλούσε με τον Ελισσαίο, αρπάχτηκε ξαφνικά από πύρινο άρμα και αναλήφθηκε «ως εις ουρανόν», όπου τον μετέθεσε ζωντανό ο Θεός. 

Τρίτη 6 Αυγούστου

Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος

Επειδή πολλές φορές ο Κύριος προείπε στους μαθητές του όχι μόνο για το Πάθος και τον Σταυρό, αλλά και για τους μελλοντικούς διωγμούς και τις θλίψεις αυτών των ίδιων των μαθητών του, και επειδή τα δεινά είναι άμεσα και προσωρινά, ενώ η απόλαυση των αγαθών μελλοντική και ελπιζόμενη, γι’αυτό τον λόγο, παρέλαβε τους τρεις κορυφαίους μαθητές Του, τονΠέτρο, τον Ιάκωβοκαι τον Ιωάννηκαι τους ανέβασε στο όρος Θαβώρ.

Μεταμορφώθηκε ενώπιόν τους και έλαμψε το πρόσωπό Του, όπως ο ήλιος και τα ενδύματά Του έγιναν λευκά, όπως το φως. Έξαφνα με την υπερφυσική και εξαίσια αυτή φωτοχυσία, εμφανίζονται μαζί οι προφήτες Μωησήςκαι Ηλίας, να συνομιλούν μαζί με τον Ιησού και να δείχνουν ταυτόχρονα ότι αυτός είναι ο Κύριος των ζώντων και των νεκρών.

 Ύστερα από λίγο, τους επισκιάζει φωτεινή νεφέλη και από τη νεφέλη αυτή, ακούγεται πάλι η ίδια φωνή που ακούστηκε και στον Ιορδάνη, επιβεβαιώνοντας τη θεότητα του Ιησού. «Ούτως έστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησααυτού ακούετε». 

Αυτά είναι τα θεοπρεπή και αξιοθαύμαστα της σημερινής εορτής, η οποία εικονίζει και προτυπώνει τη μελλοντική κατάσταση των δικαίων, των οποίων τη λαμπρότητα φανέρωσε ο Κύριος, όταν είπε«τότε οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος».